In het boek worden 25 mensen, met een substantieel aandeel  vrouwen, uit wetenschap, bedrijfsleven, overheid en ngo´s geïnterviewd over onheil én hoop rond klimaatverandering en achteruitgang in biodiversiteit. Bijzonder om te lezen is dat mensen uit al deze disciplines allen zo op hun eigen manier bezig zijn met klimaatverandering. Veelal beroepsmatig in raden en clubjes, soms tegengesteld aan hun vorige carrières, maar Sjef Staps vraagt ook door naar de persoon.  Zoals wetenschapper Klaas van Egmond die vertelt over muziek als vorm van persoonlijke spiritualiteit, en psycholoog Fred Woudenberg die vertelt dat hij veganist is. Velen zien positieve ontwikkelingen, maar beleid dat echt leidt tot duurzame ontwikkelingen blijkt lastig te maken. Politiek en bestuurlijk zijn we daar nog niet klaar voor.

De conclusie van de auteur is dat er veel meer wetenschappelijke kennis verspreid moet worden naar het grote publiek, bijvoorbeeld via het KNMI. Verder pleit hij voor compassie, spiritualiteit en het gebruiken van de natuur als inspiratiebron. “Door de tegenstellingen in jezelf te verenigen, heb je al een bijdrage geleverd aan de wereldvrede”, citeert hij Marie-Louise von Franz´. Maar dan nog staan we voor een enorme opgave. “Het individuele korte termijn belang blijft vooralsnog het collectieve lange termijn belang dwarsbomen. In de huidige geldgerichte economie lukt het niet dit besef door te laten werken in stevig, breed gedragen lange termijn beleid. We moeten een totaal ander beleid hebben, met sterke wet- en regelgeving. Dit kunnen we bereiken door gezamenlijke doelen te stellen: vinden we materiële welvaart echt zo belangrijk? Of is welzijn en een goed werkend ecosysteem belangrijker? De uitdaging is díe vragen te beantwoorden en van daaruit tot gezamenlijke acties te komen.”

Voor meer info: www.overdecrisisnietsdangoeds.nl.